ساعت ده و نیم جلسه خصوصی تشکیل شد، در جلسه خصوصی که  لزوم روی کار آمدن دکتر مصدق را گوشزد و بعد ملک مدنی نیز در همین زمینه سخن گفت و اضافه کرد که دکتر مصدق را ملت می‌خواهد.

 ملک مدنی از ذکر این نکته نیز ناگزیر شد که او و همفکرانش در جلسه گذشته چگونه رای دادند زیرا وی در جلسه خصوصی صریحا اظهار داشت رای ما نسبت به قوام‌السلطنه به واسطه فشاری بود که از خارج به ما وارد شد و ما تحت تاثیر فشار خارج آن رای را دادیم.

 خسرو قشقایی میان حرف او دوید و گفت حالا هم مصدق نخست‌وزیری را قبول می‌کند به شرط آنکه پایه‌های حکومت او استقرار بر قانون اساسی باشد. 

ایل قشقایی در طول حکومت پهلوی اول فراز و نشیب‌های فراوانی را طی کرد. رضاشاه، آن را خلع سلاح و رئیس آن صولت‌الدوله را به تهران منتقل کرد اما ایل قشقایی بار‌ها علیه حکومت مرکزی دست به شورش زد.

ملک منصورخان، فرزند دوم صولت‌الدوله، در ۱۲۸۲ شمسی در میان ایل قشقایی متولد شد. با تبعید اجباری صولت‌الدوله و خانواده وی در زمان سلطنت رضاشاه به تهران او نیز به تهران منتقل و در کالج البرز مشغول به تحصیل در دوره متوسطه شد. اما هنوز دوران تحصیلی خود را به پایان نرسانده بود که از کلاس درس، به ریاست ایل قشقایی رسید.

داستان دیدارهای او با احمدشاه، رضاشاه و شرکت در سخنرانی هیتلر در دوران اقامت در اروپا از جمله ماجراهای خواندنی کتاب خاطرات ملک منصورخان قشقایی است که به تازگی منتشر شده است.

از آنجا که ایران بر سر راه آسیای مركزی، تركیه و كشورهای غربی قرار گرفته است،‌ متشكل از اقوام متعددی است كه همگی با داشتن حقوق برابر به صورت آزادانه در این سرزمین زندگی می كنند.

از میان اصلی ترین اقوام ایرانی می توان فارس ها، كردها، لرها، بلوچ ها، بختیاری ها، ترك های آذری، تالشی ها، تركمن ها، قشقایی ها و عرب ها را نام برد. البته با توجه به گستردگی و تنوع اقوام در كشور ایران، اقلیت های قومی و گروه های نژادی كوچك تری نیز در ایران زندگی می كنند.
مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، زبان و خط رسمی كشور ایران، زبان و خط فارسی است.
اما با توجه به این كه ایران كشور بسیار پهناوری است و اقوام متعددی در آن زندگی می كنند، بیش از 75 زبان و گویش در كشور رواج دارد. عمده ترین گویش های زبانی در كشور ایران را فارسی، ترکی آذربایجانی، قشقایی، کردی، ترکمنی، گیلکی، مازندرانی، خلجی، تالشی، لری، بختیاری، عربی، بلوچی، لکی، دیلمی، تاتی، ارمنی، آشوری، مندایی، گرجی، عبری و کلدانی تشکیل می‌دهند.

در آمیختگی قومی و نژادی در ایران، از زمان ورود آریایی ها، بابلی ها، سومری ها به ایران آغاز شده و تا به امروز ادامه داشته است. با وجود این که نژاد اصلی ایرانی ها، «آریایی» می باشد ولی در طی سال ها و بر اثر تحولات سیاسی و لشکرکشی دولت های دیگر کشورها، همواره شاهد یکسری تغییرات نژادی و آمیختگی قومی در این کشور بوده ایم. به عنوان مثال؛ می توان از لشکرکشی های صورت گرفته به ایران؛ به لشکرکشی اسکندر مقدونی و حمله اعراب اشاره کرد.

پس از ورود اسکندر مقدونی به ایران، سپاهیان و سربازان رومی پس از مدتی با ایرانیان ازدواج کرده و در این کشور ساکن شدند، همچنین با حمله اعراب مسلمان به ایران، مهاجرت قبایل و طوایف عربی به نواحی مختلف ایران آغاز شد. 

همسر صولت الدوله، خدیجه بی بی دختر عبدالله بیگ کشکولی، زنی شجاع وبی باک، سیّاس و سخندان و دوراندیش بود که در دوران تبعید و زندانی شدن صولت الدوله مسئولیت سنگین ایل را بر عهده گرفت. احمد شاه به او لقب احتجاب السلطنه داده و رضاشاه گفته بود : (( که در طول دوران زندگیم دو نفر مرد دیدم یکی مادر دکتر امینی و دیگری همسر سردار عشایر خدیجه بی بی که باید به آن ها نشان سپه بدهم )). هنگامی که جنازه صولت الدوله را تحویل خدیجه بی بی می دهند وی به رضا شاه پیغام می دهد:

«نامردا   نشان سپه تو   به دستم رسیده  . . .   باش تاصبح دولتت بدمد»

موضوع اصلى این اثر، شورش ایلات جنوب برضد دولت در سال‌هاى بعد از شهریور 1320، بر چنین زمینه‌اى استوار است.

در واکنش به سیاست‌هاى خشن نظام رضاشاهى در اسکان اجبارى ایلات جنوب، عشایر کوچروى قشقایى، کهگیلویه و بویراحمد و بختیارى با غلبه بر تفرقه و رقابت معمول خود، هماهنگ و منسجم برضد تشکیلات برجا مانده از نظام رضاشاهى و تلاش‌هایش براى بازسازى وضعیت پیشین، ایستاده و رخدادهایى را رقم زدند که در کتاب «نبرد سمیرم»  به گوشه‌هایی از آن اشاره شده است.